bip biuletyn
informacji publicznej


Serce w Puszczy, Puszcza w sercu



Spot filmowy
Aplikacja na telefon tu pobierz
Strona g堯wna arrow Parki Narodowe i Rezerwaty Przyrody
Drukuj E-mail

,,PNRP’’ 35(1) – 2016 r.

 

Postglacjalna historia Puszczy Bia這wieskiej –
– ro郵inno嗆, klimat i dzia豉lno嗆 cz這wieka

STRESZCZENIE

Analiza py趾owa trzech profili pobranych na torfowiskach w Puszczy Bia這wieskiej jest podstaw rekonstrukcji historii ro郵inno軼i na tym obszarze. Dane te obejmuj schy貫k pó幡ego glacja逝 ostatniego zlodowacenia oraz holocen. Stwierdzono istotny wp造w waha klimatycznych na stosunki hydrologiczne w rejonie bada; brak ci庵這軼i osadów we wszystkich trzech profilach jest skutkiem klimatycznie uwarunkowanych okresów spadku poziomu wody na stanowiskach zw豉szcza oko這 9100-8900, 8300, 7000-5400 i 2000 lat p.n.e. oraz oko這 2000 i 1000 lat temu. Najwa積iejsze cechy charakterystyczne historii ro郵inno軼i to wysoki udzia leszczyny i niski udzia d瑿u w 鈔odkowym holocenie, formowanie si gr康ów od oko這 1800 lat p.n.e. oraz pó幡a ekspansja 鈍ierka, która rozpocz窸a si dopiero oko這 500 lat n.e. Diagramy py趾owe ilustruj pierwsze 郵ady dzia豉lno軼i cz這wieka w poziomach datowanych na pó幡y neolit lub wczesn epok br您u, a nast瘼nie na prze這m epok br您u i 瞠laza, okres wp造wów rzymskich oraz 鈔edniowiecze i czasy nowo篡tne. Wszystkie fazy osadnicze charakteryzowa造 si stosunkowo s豉b aktywno軼i rolnicz (uprawy), a gówn przyczyn zmian 鈔odowiska by這 przypuszczalnie przetwórstwo surowców le郾ych. Najlepszy zapis relacji cz這wiek/鈔odowisko otrzymano dla ostatnich oko這 400 lat.


Udzia pionierskich gatunków drzew
w stuletnim pozr瑿owym drzewostanie gr康owym
w Bia這wieskim Parku Narodowym

STRESZCZENIE

Pionierskie gatunki drzew (osika, brzozy) odgrywaj wa積 rol w biocenotyczn lasach pó軟ocnej Europie, Azji i Ameryce Pó軟ocnej. Szybki wzrost liczby tych gatunków po wyst徙ieniu zaburze naturalnych lub po zastosowaniu r瑿ni. W ka盥ym lasów, w tym w Polsce, takie drzewostany s zazwyczaj przebudowane (naturalizowane) poprzez usuni璚ie drzew pionierskich i posadzeniu innych gatunków. Jednym z wyj徠ków jest Puszcza Bia這wieska, gdzie wci捫 s liczne fragmenty drzewostanów naturalnych, gdzie drzewa nie zosta造 wyci皻e lub posadzone. Poni瞠j przedstawiamy dane dotycz帷e gatunków drzew pionierskich w oko這 100 letnim drzewostanie li軼iastym w Bia這wieskim Parku Narodowym.
Celem niniejszej pracy by這 zbadanie, jaki obecnie jest udzia tych gatunków drzewostanie iw jakim stopniu obecno嗆 tych gatunków pionierskich, krótko 篡j帷ych wp造wa na ilo嗆 martwego drewna.
Zmierzyli鄉y drzewostan na obszarze 16 ha, na powierzchniach próbnych o rozmiarze 0,25 ha znajduj帷ych si w 100 letnim drzewostanie w Bia這wieskim Parku Narodowym. Na powierzchniach próbnych by造 wykonywane nast瘼uj帷e pomiary: okre郵ano gatunki drzew, stan drzewa i 鈔ednica na wysoko軼i pier郾icy.
W przypadku 篡wych drzew najwy窺za pole przekroju mia grab i lipa (26,1 i 21,1%, odpowiednio). Brzozy i osiki mia mniejszy udzia (16,3 i 11,6%, odpowiednio).
W鈔ód drzew martwych najwi瘯szy udzia mia造 osiki i graby (odpowiednio 31,4%, 29,1%), które 陰cznie stanowi造 ponad po這w martwych drzew. Brzozy maj znacznie mniejszy udzia i by造 na czwartym miejscu (8,1% martwych drzew). Wynika to prawdopodobnie z faktu, 瞠 篡j d逝瞠j ni osiki. Carpinus betulus oraz Tilia cordata by造 najcz瘰tszymi w鈔ód 篡wych gatunków drzew (26,1 i 21,1%), za Betula spp. oraz Populus tremula dominowa造 z這mach (16,3 i 11,6%, odpowiednio).
Sugerujemy 瞠by na chronionych obszarach le郾ych nie przebudowywa takich drzewostanów (o ile nie s to obce gatunki drzew), tylko pozwala im swobodnie si rozwija. Naturalnie umieraj帷e drzewa gatunków takich jak osiki i brzozy stworz znaczn ilo嗆 martwego drewna. Coraz lepiej jest znany fakt, 瞠 usuwanie martwego drewna i martwych drzew przyczynia si do utraty ró積orodno軼i biologicznej.


Saproksyliczne skoczogonki (Collembola)
Karkonoskiego Parku Narodowego

STRESZCZENIE

Badania faunistyczne nad saproksylicznymi skoczogonkami (Collembola) Karkonoskiego Parku Narodowego wykaza造 wyst瘼owanie na tym terenie 81 gatunków, w tym 8 saproksylobiontycznych (Xenylla corticalis, Galanura agnieskae, Hymenaphorura polonica, Folsomia inoculata, Desoria nivea, Proisotoma clavipila, P. minima, Vertagopus cinereus), 11 saproksylofilnych (Mesogastrura ojcoviensis, Friesea claviseta, Pseudachorutes corticicolus, P. parvulus, Pseudachorutella asigillata, Deutonura conjuncta, Neanura muscorum, N. parva, Thaumanura carolii, Micraphorura absoloni, Entomobrya corticalis), 10 kserofilnych 篡j帷ych w mchach i porostach pokrywaj帷ych pnie 篡wych i martwych drzew (Xenylla boerneri, X. schillei, Anurophorus laricis, Pseudisotoma sensibilis, Tetracanthella fjellbergi, Vertagopus westerlundi, Entomobrya nivalis, Willowsia nigromaculata, Sminthurinus alpinus, S. gisini) oraz 52 gatunków hemiedaficznych i euedaficznych. Spo鈔ód gatunków 軼i郵e saproksylicznych, 6 篡je pod kor (Xenylla corticalis, Friesea claviseta, Desoria nivea, Proisotoma clavipila, Vertagopus cinereus, Entomobrya corticalis), 2 (Galanura agnieskae, Hymenaphorura polonica) w butwiej帷ym drewnie, a 10 (Pseudachorutes corticicolus, P. parvulus, Pseudachorutella asigillata, Deutonura conjunta, Neanura muscorum, N. parva, Thaumanura carolii, Micraphorura absoloni, Folsomia inoculata, Proisotoma minima) preferuje oba habitaty. Sk豉d gatunkowy fauny saproksylobiontów i saproksylofili wydaje si by globalnie optymalny, jednak lokalnie jest mocno zró積icowany w zale積o軼i od stopnia odkszta販enia danego siedliska le郾ego. Najbogatsza i najbardziej zró積icowana fauna zosta豉 stwierdzona w seminaturalnych buczynach i gr康ach rosn帷ych w enklawach: Chojnik, Wodospad Szklarki oraz w okolicach Jagni徠kowa. Wi瘯szo嗆 gatunków saproksylobiontycznych jest rzadka na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, dlatego uznano je za dobre bioindykatory naturalno軼i lasów.


Herpetofauna rezerwatu przyrody „Cisów”

STRESZCZENIE

Le郾y rezerwat przyrody „Cisów im. prof. Zygmunta Czubi雟kiego" znajduje si w centralnej cz窷ci województwa 鈍i皻okrzyskiego (powiat kielecki, gmina Daleszyce). Powierzchnia rezerwatu wynosi 40,58 ha i obejmuje wy陰cznie lasy. Najwi瘯szy udzia maj bór bagienny, bór wilgotny, bór mieszany 鈍ie篡, las mieszany 鈍ie篡, ols typowy i ols jesionowy. Silnie zró積icowana jest rze嬌a terenu - liczne s nieckowate dolinki, a stromo opadaj帷e stoki gór rozcinaj g喚bokie jary tektoniczne. We wschodniej cz窷ci przep造wa bezimienny strumie, który ma 廝ód這 w pó軟ocnej cz窷ci rezerwatu. Jedynymi zbiornikami s ma貫 rozlewiska i starorzecza tych dwóch cieków.
Badania przeprowadzono w latach 2015-2016. Ich celem by這 okre郵enie wyst瘼owania, rozmieszczenia i fenologii p豉zów i gadów, a tak瞠 zagro瞠 oraz warunków ochrony.
W rezerwacie „Cisów" obserwowano obecno嗆 nast瘼uj帷ych gatunków p豉zów: traszka zwyczajna Lissotriton vulgaris L., grzebiuszka ziemna Pelobates fuscus LAUR., ropucha szara Bufo bufo L., ropucha zielona Bufotes viridis LAUR., 瘸ba trawna Rana temporaria L. i 瘸ba moczarowa Rana arvalis NILSS. Fauna gadów by豉 reprezentowana przez nast瘼uj帷e gatunki: jaszczurka zwinka Lacerta agilis L., jaszczurka 篡worodna Zootoca vivipara Jacquin, padalec zwyczajny Anguis fragilis L., zaskroniec zwyczajny Natrix natrix L. i 禦ija zygzakowata Vipera berus L. Przeprowadzono równie obserwacje fenologiczne dwóch gatunków p豉zów: ropuchy szarej i 瘸by trawnej.
W rezerwacie stwierdzono niewiele zagro瞠, gdy jest otoczony gównie przez lasy. Wyj徠kiem jest jedynie jego cz窷 po逝dniowa, s御iaduj帷a z gruntami wsi Cisów. Miejscowa ludno嗆 okresowo zbiera tu grzyby i owoce runa le郾ego, za鄉ieca teren rezerwatu, a niekiedy zabija przedstawicieli herpetofauny, zw豉szcza w篹e i padalce.

 

NOTATKI FLORYSTYCZNE, FAUNISTYCZNE I MYKOBIOTYCZNE

Nowe stanowisko dzwonka szerokolistnego Campanula latifolia (Campanulaceae)
w Parku Krajobrazowym Puszczy Rominckiej

STRESZCZENIE

Campanula latifolia jest gatunkiem obj皻ym ochron cz窷ciow w Polsce, uwa瘸nym za nara穎ny na wymarcie w skali kraju. W lipcu 2015 roku odkryto nowe stanowisko tego rzadkiego regionalnie gatunku w miejscowo軼i Jurkiszki w Parku Krajobrazowym Puszczy Rominckiej w pó軟ocno-wschodniej Polsce (koordynaty: N54°18,544ʹ/E22°22,086ʹ; jednostka kartogramu ATPOL: FA8423, kwadrat o boku 2.5 km). Populacja wyst瘼uje na skraju 喚gu i sk豉da si z 10 k瘼 rozproszonych na d逝go軼i kilku metrów wzd逝 brzegu rzeki Jarki.. Siedlisko zaj皻e jest gównie przez gatunki ro郵in charakterystyczne dla nitrofilnych zbiorowisk cienistych okrajków lasów 喚gowych z klasy Galio-Urticetea. Sk豉d florystyczny p豉tu ro郵inno軼i przedstawiono za pomoc zdj璚ia fitosocjologicznego.



 
  • Polish
  • English
home contact sitemap