bip biuletyn
informacji publicznej


UNESCO

Bilety online
Bilety online
Projekt PL BY
Serce w Puszczy, Puszcza w sercu
Strona g堯wna arrow Parki Narodowe i Rezerwaty Przyrody
Drukuj E-mail
PNRP 29(4) – 2010 r.

Flora ro郵in naczyniowych doliny Czarnej Ha鎍zy
w Suwalskim Parku Krajobrazowym na odcinku jezioro Ha鎍za - Turtul

STRESZCZENIE

Przedmiot niniejszej pracy stanowi flora ro郵in naczyniowych 3,5-kilometrowego fragmentu doliny Czarnej Ha鎍zy pomi璠zy jeziorem Ha鎍za a Turtulem, na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Prace terenowe przeprowadzono w latach 2007-2009. Dno doliny rzecznej, na badanym odcinku, poro郾i皻e jest przede wszystkim przez lasy 喚gowe, rzadziej, w miejsach o stagnuj帷ej wodzie, rozwin窸y si zbiorowiska o charakterze olsów. Zbocza doliny zosta造 w du瞠j mierze odlesione i obecnie wykorzystywane s przede wszystkim jako 陰ki i pastwiska. Do嗆 liczne s tu nasadzenia sosnowe, miejscami zachowa造 si niewielkie powierzchnie lasów gr康owych.
Flora badanego terenu liczy 陰cznie 401 gatunków ro郵in naczyniowych. W鈔ód przyrodniczo cennych stwierdzono wyst瘼owanie 9 gatunków podlegaj帷ych ochronie prawnej ca趾owitej oraz 7 - cz窷ciowej. Stwierdzono równie cztery taksony, które znajduj si na „Czerwonej li軼ie ro郵in naczyniowych w Polsce" (Zarzycki, Szel庵 2006). Gatunki te posiadaj status nara穎nych na wygini璚ie (kategoria V). Analiza stopnia naturalno軼i flory wykaza豉, 瞠 taksony obce geograficznie stanowi 6,5% stwierdzonych gatunków i zwi您ane s wy陰cznie z uk豉dami antropogenicznymi, przede wszystkim 陰kami i pastwiskami oraz nasadzeniami drzew i wydepczyskami. Spo鈔ód sk豉dników charakterystycznych dla zbiorowisk z poszczególnych klas syntaksonomicznych, najliczniejszych przedstawicieli maj klasy: Molinio-Arrhenatheretea (19,7% ca這軼i flory), Querco-Fagetea (10,7%) i Phragmitetea (7,2%).

 

Stan zachowania na terenie Puszczy Bia這wieskiej gatunków motyli
z za陰czników II i IV Dyrektywy Siedliskowej i propozycje dzia豉 ochronnych

STRESZCZENIE

Puszcza Bia這wieska jest uwa瘸na za ostoj le郾ych gatunków. Przez ostatnie 100 lat bada w granicach Puszczy stwierdzono 109 gatunków motyli dziennych. Wi瘯szo嗆 z nich jest zwi您ana z terenami otwartymi, które zanikaj ze wzgl璠u na ekstensyfikacj u篡tkowania rolniczego na polanach osadniczych. Z tego wzgl璠u wiele nawet pospolitych w Polsce gatunków wykazuje tu tendencj do spadku liczebno軼i. Niniejsza praca przedstawia stan zachowania w Puszczy Bia這wieskiej tzw. naturowych gatunków motyli, wymienionych w II i IV za陰czniku do Dyrektywy Siedliskowej. W czasie inwentaryzacji przeprowadzonej w latach 2009-2010 znaleziono 65 stanowisk motyli chronionych prawem wspólnotowym. Najpospolitszym motylem naturowym w Puszczy Bia這wieskiej by czerwo鎍zyk nieparek Lycaena dispar - gatunek wykazuj帷y tendencj do ekspansji na terenie ca貫go kraju. Populacje typowo le郾ych gatunków motyli: przeplatki maturny Euphydryas maturna i osadnika wielkookiego Lopinga achine s zachowane w dobrym stanie. Liczba motyli tych gatunków by豉 wysoka we w豉軼iwych im siedliskach. Gatunki te nie wymagaj podejmowania dzia豉 z zakresu ochrony czynnej, a ekstensywna gospodarka le郾a, z usuwaniem pojedynczych drzew w r瑿ni przer瑿owej nie powinna mie negatywnego wp造wu na ich populacje. Bardzo szybki spadek liczby stanowisk stwierdzono w przypadku przeplatki aurinii Euphydryas aurinia. Gatunek ten wyst瘼uje na zmiennowilgotnych 陰kach trz窷licowych Molinietum caeruleae, z czarcik瘰em 陰kowym Succisa pratensis - ro郵in pokarmow g御ienic. Du穎 fragmentów takich siedlisk jest zachowanych w Puszczy w dobrym stanie i mimo, 瞠 E. aurinia nie jest na nich obecna, to stwarzaj one potencjaln mo磧iwo嗆 reintrodukcji tego gatunku w przysz這軼i. Inny stosunkowo cz瘰to w przesz這軼i obserwowany gatunek - szlaczko szafraniec Colias myrmidone sta si wspó販ze郾ie bardzo rzadki. Ten motyl traci siedliska w wyniku zwierania si drzewostanów sosnowych i spadku liczby stanowisk ro郵iny 篡wicielskiej g御ienic - szczodrze鎍ów Chamaecytisus sp. Pozosta貫 gatunki motyli naturowych znane wcze郾iej z Puszczy Bia這wieskiej: Parnassius mnemosyne, Lycaena helle, Polyommatus eroides, Coenonympha hero, Coenonympha oedippus nie zosta造 stwierdzone w czasie inwentaryzacji 2009-2010.

 

Monitoring ichtiofauny Parku Narodowego Gór Sto這wych

STRESZCZENIE

Monitoringowe badania ichtiofaunistyczne przeprowadzono w czerwcu 2010 r. w nieksploatowanych potokach Parku Narodowego Gór Sto這wych. Ich celem by陰 powtórna ocena stanu ichtiofauny: sk豉du gatunkowego, rozsiedlenia, zag瘰zczenia i struktury populacji dominuj帷ych gatunków ryb po up造wie 10 lat. Badaniami obj皻o 11 cieków, na których wyznaczono17 stanowisk. Ryby 這wiono na tych samych stanowiskach i tym samym sprz皻em jak w poprzednim okresie. ㄠcznie od這wiono 623 ryby i minogi reprezentowane przez 8 gatunków. Sk豉d gatunkowy ichtiofauny zwi瘯szy si o 4 nienotowane tam dot康 gatunki (p這 Rutilus rutilus, kie豚ia Gobio gobio, karasia srebrzystego Carassius gibelio, okonia Perca fluviatilis) i nietypowe dla górskich potoków. Ich obecno嗆 jest prawdopodobnie efektem prywatnych samowolnych introdukcji. Rozsiedlenie, biomasa i zag瘰zczenie pstr庵a potokowego Salmo trutta m. fario - dominuj帷ego gatunku w wodach Parku - w okresie ostatniej dekady nie uleg造 istotnym zmianom i by造 uzale積ione od warunków siedliskowych. Spowodowane to jest gównie biogeniczno軼i potoków b璠帷 pochodn odmiennej budowy geologicznej obszarów Gór Sto這wych, objawiaj帷 si w wyniku tego zró積icowan konduktywno軼i wody. Odnotowano natomiast spadek niektórych parametrów populacyjnych (N i B) w przypadku g這waczy (Cottus gobio i C. poecilopus). W potokach Parku Narodowego Gór Sto這wych dominuje pstr庵 potokowy o niewielkich rozmiarach, bardzo rzadko przekraczaj帷y d逝go嗆 ca趾owit 20 cm.

 

Herpetofauna Kozienickiego Parku Krajobrazowego

STRESZCZENIE

Prace by造 prowadzone w latach 2009-2010 w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego. Kozienicki Park Krajobrazowy (KPK) po這穎ny jest w województwie ódzkim (centralna Polska). Zajmuje powierzchni 26.234 ha, obejmuj帷 m.in. 15 rezerwatów przyrody („Zago盥穎n", „Ponty im. Teodora Zieli雟kiego", „Brze幡iczka", „Ciszek", „Jedlnia", „Za豉manek", „Pionki", „ㄆgi Helenowskie", „Miodne", „Kr瘼iec", „Ponty D瑿y", „Leniwa", „毒ód這 Królewskie", „Okólny ㄆg" i „Gu嗆"). Charakterystyczna dla KPK jest obecno嗆 kompleksów le郾ych Puszczy Kozienickiej. Najwi瘯sz rzek przep造waj帷 przez Park jest Zago盥穎nka.
Badania obj窸y okre郵enie wyst瘼owania p豉zów i gadów, biologi rozrodu wybranych gatunków oraz ustalenie zagro瞠 i warunków ochrony. Stwierdzono wyst瘼owanie nast瘼uj帷ych gatunków: traszka grzebieniasta Triturus cristatus Laur., traszka zwyczajna Lissotriton vulgaris L., kumak nizinny Bombina bombina L., grzebiuszka ziemna Palobates fuscus Laur., ropucha szara Bufo bufo L., ropucha zielona Pseudepidalea viridis Laur., rzekotka drzewna Hyla arborea L., 瘸ba trawna Rana temporaria L., 瘸ba moczarowa Rana arvalis Nilss., 瘸ba jeziorkowa Pelophylax lessonae Cam., 瘸ba wodna Pelophylax kl. esculentus L., 瘸ba 鄉ieszka Pelophylax ridibundus Pall., ó逕 b這tny Emys orbicularis L., jaszczurka zwinka Lacerta agilis L., jaszczurka 篡worodna Zootoca vivipara Jacquin, padalec zwyczajny Anguis fragilis L., zaskroniec zwyczajny Natrix natrix L. i 禦ija zygzakowata Vipera berus L. Badaniami obj皻o biologi rozrodu ropuchy szarej Bufo bufo L. i 瘸by trawnej Rana temporaria L.
Gównym zagro瞠niem dla herpetofauny s niekorzystne zmiany stosunków wodnych, powoduj帷e obni瘸nie poziomu lustra wody i wysychanie zbiorników. Drugim rodzajem niekorzystnego oddzia造wania jest zabijanie migruj帷ej fauny przez samochody. Ponadto stwierdzono zanieczyszczenia wód, wypalanie traw oraz nadmiern urbanizacj i presj turystyczn.

 

Herpetofauna Suchedniowsko-Obl璕orskiego Parku Krajobrazowego

STRESZCZENIE

Obserwacje by造 prowadzone w latach 2009-2010 na terenie Suchedniowsko-Obl璕orskiego Parku Krajobrazowego. Po這穎ny w pó軟ocnej cz窷ci województwa 鈍i皻okrzyskiego Suchedniowsko-Obl璕orski Park Krajobrazowy (S-OPK) utworzony zosta w celu ochrony pó軟ocno-wschodniej cz窷ci dawnej Puszczy 安i皻okrzyskiej (Wzgórza Suchedniowskie, Ko這ma雟kie i Pasmo Obl璕orskie). Zajmuje powierzchni 21 407 ha, obejmuj帷 m.in. 5 rezerwatów przyrody („安inia Góra", „Dalejów", „Barania Góra", „Perzowa Góra" i „Górna Krasna"). Park jest bardzo zró積icowany przyrodniczo, zw豉szcza geologicznie. ζgodne wzgórza porastaj zwykle lasy, obni瞠nia s na ogó zagospodarowane.
Badania obj窸y okre郵enie wyst瘼owania p豉zów i gadów, biologi rozrodu wybranych gatunków oraz ustalenie zagro瞠 i warunków ochrony. Stwierdzono wyst瘼owanie nast瘼uj帷ych gatunków: traszka grzebieniasta Triturus cristatus Laur., traszka zwyczajna Lissotriton vulgaris L., traszka górska Mesotriton alpestris Laur., ropucha szara Bufo bufo L., rzekotka drzewna Hyla arborea L., 瘸ba jeziorkowa Pelophylax lessonae Cam., 瘸ba wodna Pelophylax kl. esculentus L., 瘸ba 鄉ieszka Pelophylax ridibundus Pall., 瘸ba trawna Rana temporaria L., 瘸ba moczarowa Rana arvalis Nilss., jaszczurka zwinka Lacerta agilis L., jaszczurka 篡worodna Zootoca vivipara Jacquin, padalec zwyczajny Anguis fragilis L., zaskroniec zwyczajny Natrix natrix L. i 禦ija zygzakowata Vipera berus L. (Ryc. 1-2). Badaniami obj皻o biologi rozrodu ropuchy szarej Bufo bufo L., 瘸by trawnej Rana temporaria L. oraz 瘸by wodnej Pelophylax kl. esculentus L. (Ryc. 3).
Gównymi zagro瞠niami s: wysychanie zbiorników, zanieczyszczenia wód, nadmierna penetracja, podpalenia, urbanizacja i turystyka. Stwierdzono równie, 瞠 drogi Parku przecinaj szlaki migracji zwierz徠. Zwierz皻ami najcz窷ciej rozje盥瘸nymi by造 p豉zy.

 

Ochrona polskiej przyrody i dziedzictwa kulturowego
w programach UNESCO

STRESZCZENIE

Przedstawiona krótka synteza faktów i dat ilustruj帷ych zderzenie polskiej przyrody i dziedzictwa kultury z mi璠zynarodowymi programami UNESCO daje podstaw do oceny aktualnego stanu, ustosunkowania si do wysuwanych planów i potrzeb oraz przeanalizowania realnych mo磧iwo軼i dalszej wspó逍racy z UNESCO w dziedzinie ochrony przyrody i dziedzictwa kulturowego. Po niemal 35 latach od powo豉nia pierwszych rezerwatów biosfery i niewiele mniej od wpisania do rejestru UNESCO pierwszych obiektów dziedzictwa kulturowego, czas na podsumowanie i wnioski.
Ochrona 篡wych zasobów przyrody na 鈍iecie rozwija豉 si gównie pod patronatem IUCN, podczas gdy dziedzictwo kultury, a zw豉szcza zabytki architektury i sztuki znalaz造 si przewa積ie pod opiek UNESCO. W dzia豉lno軼i tej instytucji najbardziej znane s dwa ogólno鈍iatowe, o olbrzymim znaczeniu spo貫cznym i naukowym przedsi瞝zi璚ia. Pierwsze to program „Cz這wiek i Biosfera" (Man and the Biosphere, MaB), obejmuj帷y 14 wa積ych w skali globalnej tematów, tzw. projektów, w鈔ód nich temat ósmy mia za zadanie utworzenie 鈍iatowej sieci rezerwatów biosfery. Drugim by豉 „Konwencja o Ochronie 安iatowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego" (Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage), zwana te „Konwencj 安iatowego Dziedzictwa Ludzko軼i" (The World Heritage Convention), w ramach której podj皻o program inwentaryzacji zabytków przyrody i kultury na 鈍iecie. Gównym zadaniem Konwencji by這 sporz康zenie listy 鈍iatowego dziedzictwa (The World Heritage List). Do po這wy 2010 r. utworzono w 109 krajach 鈍iata 564 rezerwaty biosfery, z czego 10 znajduje si w Polsce. Udzia Polski w globalnej sieci tych obszarów ocenia si jako skromny i wymagaj帷y zwi瘯szenia, mimo 瞠 w czerwcu 2005 r. R. B. Bia這wie瘸 rozszerzono na obszar ca貫j Puszczy Bia這wieskiej (do 88 000 ha), a w czerwcu 2010 r. powo豉no najwi瘯szy w Polsce i jeden z najwi瘯szych na 鈍iecie rezerwat biosfery Bory Tucholskie (319 525 ha). W nowych propozycjach bierze si pod uwag m. in. takie obszary, jak Jeziora Mazurskie, Dolin Biebrzy i Narwi, Roztocze (na pograniczu z Ukrain), Torfowiska Orawsko-Nowotarskie, Góry Sto這we, Uj軼ie Warty, Dolin Dolnej Odry (wspólnie z Niemcami) i inne.
Aktualnie lista 鈍iatowego dziedzictwa obejmuje 890 ostoi przyrody i zabytków kultury znajduj帷ych si w 148 krajach. Zdecydowanie przewa瘸j zabytki kultury reprezentowane przez 689 obiektów, podczas gdy obszarów przyrodniczych jest tylko 176 (20%), a mieszanych zaledwie 25, to jest niespe軟a 3%. Z terenu Polski na list wpisano 13 obiektów o uniwersalnych walorach, w tym tylko jeden, cho dosy rozleg造, obiekt przyrodniczy (Puszcza Bia這wieska), jeden geologiczno-techniczny (Kopalnia Soli w Wieliczce), dwa mieszane, przyrodniczo-kulturowe (Kalwaria Zebrzydowska i Park Mu瘸kowski), pozosta貫 9 to pomniki architektury sakralnej i 鈍ieckiej. W 2010 r. zg這szono do rejestru dziedzictwa UNESCO wpisanie Kana逝 Augustowskiego, jako genialnego dzie豉 polskiej in篡nierii hydrotechnicznej, b璠帷ego unikalnym w historii przyk豉dem budownictwa wodnego z XIX wieku, jednak ta polsko-bia這ruska propozycja zosta豉 negatywnie zaopiniowana przez ekspertów UNESCO, wskutek czego polskie w豉dze ministerialne, w porozumieniu ze stron bia這rusk, podj窸y decyzj o jej wycofaniu, rezerwuj帷 sobie szanse na ponowne sg這szenie  Niestety nie przewidziano nowych ostoi przyrody 篡wej do wpisania w rejestr 鈍iatowego dziedzictwa, podczas gdy z innych krajów takie propozycje by造, np. z Bu貪arii, Rosji, czy Tad磨kistanu. Ten aspekt polskiego dziedzictwa przyrodniczo-kulturowego nale篡 szczególnie uwidoczni w dalszych kontaktach i wspó逍racy z UNESCO, preferuj帷 przede wszystkim walory polskiej przyrody, a zabytki kulturowe traktuj帷 jako propozycje wa積e, ale nie pierwszoplanowe. W tej cz窷ci Europy krajobraz nizin i gór cechuj rozleg貫, dobrze zachowane kompleksy le郾e o charakterze puszcz oraz tereny bezle郾e z polami uprawnymi, kwiecistymi 陰kami, malowniczymi jeziorami, torfowiskami oracz formacjami termofilnymi o charakterze stepu.  Na uwag zas逝guj takie cenne obszary przyrodniczo-krajobrazowe jak Bieszczady, Polesie Zachodnie, Tatry, Pieniny, Góry Sto這we, Rozlewiska Uj軼ia Warty, Bory Tucholskie, S這wi雟kie Pobrze瞠 Ba速yku i wiele innych. W propozycjach mog si znale潭 zarówno obszary chronione, np. parki narodowe, jak i regiony geograficzne wykraczaj帷e poza granice ochrony prawnej.

 

NOTATKI FLORYSTYCZNE, FAUNISTYCZNE I MIKOBIOTYCZNE

Nowe stanowisko podej廝zona marunowego
Botrychium matricariifolium (Retz.) A. Braun ex W.D.J. Koch (Ophioglossaceae
 w Bia這wieskim Parku Narodowym

STRESZCZENIE

Botrychium matricariifolium jest rzadkim i chronionym gatunkiem w Polsce. Po 1980 r. obserwowany by w ca貫j Polsce zaledwie 9 razy. Nie by równie odnotowany z bia這ruskiej cz窷ci Puszczy Bia這wieskiej. Nowe stanowisko tego gatunku znaleziono w 2010 r. w Bia這wieskim Parku Narodowym, blisko wsi Stare Masiewo, w gminie Narewka. Jest to wyj徠kowo liczna populacja, sk豉daj帷a si z ponad 200 osobników z wykszta販on cz窷ci sporofilow. Obecnie jest to jedyne miejsce wyst瘼owania tego gatunku w BPN.

 

Rosiczka okr庵這listna Drosera rotundifolia L.
w rezerwatach „Rybojady" i „Jeziora Go造雟kie"

STRESZCZENIE

Praca przedstawia opis dwóch populacji rosiczki okr庵這listnej Na terenie dwóch rezerwatów: „Jeziora Go造雟kie" i „Rybojady". Oceniono liczebno嗆 populacji na wyznaczonych do tego celu powierzchniach o wymiarze 5 x 5 metrów. Dodatkowo scharakteryzowano sk豉d florystyczny i zmierzono poziom wody gruntowej na tych powierzchniach. Liczebno嗆 dwóch populacji Drosera rotundifolia by豉 podobna. zró積icowana w 12 obr璚zach o powierzchni 0,0 1 m2.  W鈔ód gatunków towarzysz帷ych na powierzchni w rezerwacie „Jeziora Go造雟kie" zanotowano Molinia caerulea, Comarum palustre, Vacciniun vitis-idaea, a w rezerwacie „Rybojady" z mi璠zy innymi Andromeda polilolia i Oxycoccus palustris.

 

Strojni nadobny Philaeus chrysops (Poda, 1761) (Araneae: Salticidae)
w Kampinoskim Parku Narodowym

STRESZCZENIE

Strojni nadobny by wykazywany z terenu Kampinoskiego Parku Narodowego w latach 50. XX wieku na polankach poro郾i皻ych Vincetoxicum hirundinaria. Obecnie na tym stanowisku paj彗 ten zanik w wyniku sukcesji drzew i krzewów, które doprowadzi造 do zacienienia pod這瘸. W 2010 roku zosta這 zlokalizowane nowe stanowisko strojnisia nadobnego na obszarze parku. Paj彗 ten zosta znaleziony na murawach szczotlichowych w okolicy Truskawia, oko這 10 km na pó軟ocny wschód od stanowiska z lat 50. XX wieku.

 

Nowe gatunki chronionych chrz御zczy (Insecta: Coleoptera)
w Kampinoskim Parku Narodowym

STRESZCZENIE

Praca przedstawia nowe stanowiska rzadkich gatunków chrz御zczy, podlegaj帷ych ochronie gatunkowej. ㄠcznie z wymienionymi gatunkami, z terenu Kampinoskiego Parku Narodowego znanych jest 17 gatunków chronionych reprezentuj帷ych chrz御zcze. Dwa z nich - Velleius dilatatus i Protaetia aeruginosa nale膨 do owadów saproksylicznych, zwi您anych z martwym drewnem. Natomiast Graphoderus bilineatus zasiedla zbiorniki wodne w dolinach rzecznych. Gatunki te znane by造 wcze郾iej z terenu Mazowsza. Dwa z nich Protaetia aeruginosa i Velleius dilattaus s umieszczone na „Czerwonej Li軼ie Zwierz徠 Zagro穎nych i Gin帷ych w Polsce" (Paw這wski i in. 2002). Protaetia aeruginosa jest równie umieszczona na Europejskiej czerwonej li軼ie chrz御zczy saproksylicznych (Nieto, Alexander 2010).

 

XVI Wystawa Grzybów Puszczy Bia這wieskiej -
- ogólna charakterystyka zgromadzonych grzybów

STRESZCZENIE

Podczas corocznych Wystaw Grzybów Puszczy Bia這wieskiej przekazywane s informacje o roli i znaczeniu grzybów w przyrodzie. Podkre郵a si unikatowy charakter lasów bia這wieskich jako refugium o znaczeniu ponadkrajowym dla wielu rzadkich i interesuj帷ych gatunków grzybów wielkoowocnikowych. Upowszechniana jest wiedza z zakresu rozpoznawania grzybów, zarówno tych u篡tkowanych przez ludzi jak i tych stanowi帷ych zagro瞠nie ze wzgl璠u na posiadane w豉軼iwo軼i toksyczne, ale tak瞠 tych bardzo rzadkich, stanowi帷ych m.in. o walorach puszczy.
Na tegorocznej wystawie zgromadzono blisko 290 gatunków. Okazy prezentowano w kilku grupach tematycznych: grzyby jadalne, truj帷e, niejadalne, nadrzewne i nadrewnowe oraz wyst瘼uj帷e na innych substratach (grzyby, owady, odchody, zw璕lone drewno, 軼io豉), a tak瞠 mikroskopijne grzyby paso篡tnicze ro郵in. W鈔ód prezentowanych na wystawie okazów 66 gatunków, czyli 23% zebranych, znajduje si na „Czerwonej li軼ie grzybów wielkoowocnikowych w Polsce": 22 w kategorii wymieraj帷e (E), 15 w kategorii nara穎ne (V), 26 w grupie rzadkie (R) i 3 o nieokre郵onym zagro瞠niu (I). Z tej zagro穎nej grupy grzybów a 50 (ponad 70%) to gatunki 軼i郵e zwi您ane z drewnem, 12 mykoryzowe, 2 saprotrofy na軼ió趾owe oraz po 1 paso篡cie grzybów i owadów.

 

POLEMIKI

 

Losy niepylaka apollo - Parnassius apollo L. (Lepidoptera: Papilionidae)
w Tatrza雟kim Parku Narodowym i problemy jego reintrodukcji

STRESZCZENIE

Autor porównuje przeprowadzane dawniej reintrodukcje Apollo butterfly - Parnassius apollo/ (L.) w Sudetach, okolicach Biecza i w Pieninach. Rozwa瘸 szanse realizacji zabiegów czynnej ochrony celem przywrócenia tego gatunku w polskich Tatrach, gdzie wymar on na znanych stanowiskach pod koniec XX wieku, po trwaj帷ych ponad pó wieku sztucznych zalesieniach i likwidacji regionalnego pasterstwa. W polskich Tatrach Zachodnich zalesiono w tym okresie znacznie ponad 250 ha ich siedlisk 篡cia. Aktualnie obserwowane pojedyncze motyle najprawdopodobniej  migruj lotami dyspersyjnymi, lub s transportowane przez wiatry fenowe z Tatr s這wackich. Obecnie na zarastaj帷ych szcz徠kowych fragmentach dawnych biotopów w TPN, nie ma ju mo磧iwo軼i odrodzenia si silnych i trwa造ch populacji niepylaka. W przypadku podj璚ia decyzji o reintrodukcji tego gatunku w TPN, autor sugeruje wybranie metodyki wolnej od b喚dów pope軟ionych przy poprzednich reintrodukcjach, które mog造by si przyczyni do kolejnego niepowodzenia.



 
  • Polish
  • English
home contact sitemap