bip biuletyn
informacji publicznej


UNESCO

Bilety online
Bilety online
Projekt PL BY
Serce w Puszczy, Puszcza w sercu
Strona g堯wna arrow Parki Narodowe i Rezerwaty Przyrody
Drukuj E-mail

PNRP 30(3-4) 2011 r.

 

 Materia造 do bioty porostów i grzybów naporostowych
rezerwatu „Brwilno" (字odkowa Polska)

STRESZCZENIE

Artyku prezentuje wyniki bada prowadzonych w rezerwacie „Brwilno" w 鈔odkowej Polsce. Rezerwat ten zlokalizowany jest w bliskiej odleg這軼i od miasta P這ck oraz najwi瘯szego zak豉du rafineryjno-petrochemicznego w Polsce. Badania prowadzono od lipca 2009 do listopada 2010 roku. Odnaleziono 54 gatunki porostów i 3 gatunki grzybów naporostowych. Najliczniejsz grup porostów stanowi造 epifity. Najwi瘯sz liczb gatunków odnotowano na korze d瑿ów, grabów, sosen i wi您ów. Tylko jeden gatunek odnaleziono na pod這簑 skalnym. W鈔ód gatunków tworz帷ych biot rezerwatu 5 jest obj皻ych ochron prawn w Polsce: Evernia prunastri, Melanelixia fuliginosa, M. subaurifera, Parmeliopsis ambigua, Ramalina pollinaria. Odnaleziono tak瞠 gatunki wymieniane w Polskiej Czerwonej Li軼ie Porostów Zagro穎nych. W鈔ód nich wyst徙i gatunek zaklasyfikowany do kategorii ,,nara穎ne'' (VU): Ramalina pollinaria, 4 gatunki „bliskie zagro瞠nia" (NT): Arthothelium ruanum, Chaenotheca trichialis, Graphis scripta, Evernia prunastri, 1 gatunek „s豉bo zagro穎ny" (LC): Strangospora pinicola, a tak瞠 Lecanora persimilis, wymagaj帷y uzupe軟ienia danych o rozmieszczeniu (DD). Artyku nawi您uje do zagadnienia wp造wu zanieczyszcze powietrza na stan bioty porostów oraz zwraca uwag na rol dolin rzecznych w zachowaniu ró積orodno軼i biologicznej porostów.

 

Nowe, rzadkie i interesuj帷e gatunki porostów
Bia這wieskiego Parku Narodowego

STRESZCZENIE

Artyku przedstawia nowe, rzadkie w skali kraju i interesuj帷e gatunki porostów stwierdzone w latach 2009 - 2010 na terenie Bia這wieskiego Parku Narodowego. W trakcie przeprowadzonych bada stwierdzono 28 cennych gatunków porostów na 96 stanowiskach. Wi瘯szo嗆 z nich stanowi gatunki zaliczane do reliktów lasu pochodzenia pierwotnego, posiadaj帷e wysok kategori zagro瞠nia w kraju. Do szczególnie interesuj帷ych nale篡 zaliczy: Bryoria capillaris, Chaenotheca brachypoda, C. brunneola C.stemonea, Cladonia parasitica, Evernia divaricata, Lecanactis abietina, Melanohalea exasperata, Microcalicium disseminatum, Pertusaria alpina, Usnea barbata, U. ceratina, U. florida, U. glabrescens, U. lapponica, U. wasmuthi. Jeden gatunek - Calicium abietinum zosta stwierdzony po raz pierwszy w Puszczy Bia這wieskiej. Ostatnie doniesienia dotycz帷e czterech stwierdzonych gatunków z obr瑿u badanego kompleksu: Bryoria capillaris, Usnea barbata, U. lapponica, U. wasmuthi pochodz z literatury historycznej. Trzy ze stwierdzonych gatunków - Bryoria capillaris, Usnea barbata, U. glabrescens zosta造 uznane za wymar貫 w Puszczy Bia這wieskiej. Odnotowano owocnikuj帷e okazy Hypogymnia physodes, Parmelia sulcata, Usnea subfloridana co w przypadku tych gatunków jest rzadkim zjawiskiem. Ujawnienie nowych stanowisk gatunków dla których Puszcza stanowi ostatnie, krajowe miejsce wyst瘼owania, wytwarzanie przez wra磧iwe makroporosty du篡ch, dobrze rozwini皻ych plech oraz stwierdzenie apotecjów u gatunków, które rzadko owocnikuj wydaj si potwierdza aktualny status Puszczy Bia這wieskiej (a zw豉szcza Bia這wieskiego Parku Narodowego) jako najwa積iejszego w kraju refugium le郾ej bioty porostów epifitycznych i epiksylicznych.

 

Stan zachowania bioty porostów w rezerwatach „D瑿y Napiwodzkie"
i „Koniuszanka II" na Pojezierzu Olszty雟kim

STRESZCZENIE

Praca zawiera wykaz gatunków grzybów zlichenizowanych (porostów) stwierdzonych w latach 2006 - 2009 na obszarze dwóch le郾ych rezerwatów przyrody - „D瑿y Napiwodzkie" i „Koniuszanka II", po這穎nych w po逝dniowej cz窷ci Pojezierza Olszty雟kiego. Odnotowano 陰cznie 122 taksony („D瑿y Napiwodzkie" - 100, „Koniuszanka II" - 84). Najbardziej zró積icowan grup ekologiczn stanowi造 epifity (陰cznie 118 gatunków), w鈔ód których najwi璚ej gatunków wyst瘼owa這 na korze d瑿ów (71) i grabów (61). Wyró積iona biota porostów obejmuje 14 gatunków obj皻ych w Polsce ochron („D瑿y Napiwodzkie" - 14, „Koniuszanka II" - 11) oraz 49 taksonów zagro穎nych w kraju wymarciem („D瑿y Napiwodzkie" - 36, „Koniuszanka II" - 29). Stwierdzono tak瞠 liczn grup porostów charakterystycznych dla dobrze zachowanych lasów naturalnych (wska幡ików ni穎wych lasów puszcza雟kich) oraz kilkana軼ie innych, rzadkich gatunków, o s豉bo poznanym rozmieszczeniu i statusie w Polsce (np. Arthonia muscigena, Bacidia hemipolia f. pallida, Bacidina neosquamulosa, B. sulphurella, Calicium parvum, Caloplaca lucifuga, Lecanora thysanophora, Lecidella subviridis, Mycobilimbia epixanthoides, Rinodina degeliana, R. efflorescens).

 

好ie篡czka przebi郾ieg Galanthus nivalis L.
w 安i皻okrzyskim Parku Narodowym

STRESZCZENIE

Galanthus nivalis L. jest rzadkim i 軼i郵e chronionym w Polsce geofitem. Znajduje si na wielu regionalnych czerwonych listach, np. Wy篡ny Ma這polskiej (VU - nara穎ny na wymarcie). W Polsce jego naturalne stanowiska zlokalizowane s na po逝dniu kraju, gównie w rejonach górskich Karpat i Sudetów, a tak瞠 na Wy篡nach Po逝dniowopolskich, w tym tak瞠 w Górach 安i皻okrzyskich. Na terenie 安i皻okrzyskiego Parku Narodowego znane s 3 stanowiska. Gatunek na Bukowej Górze zajmuje najwi瘯szy area licz帷y ok. 30 ha, rozci庵aj帷 si wzd逝 grzbietu tego wyniesienia w kwa郾ej buczynie ni穎wej Luzulo pilosae-Fagetum. Drugim stanowiskiem jest Polana Bielnik na N stoku ㄊ軼a, zajmuj帷ym ok. 16 ha. Powierzchnia ta zlokalizowana jest na 陰ce 鈍ie瞠j ze zwi您ku Arrhenatherion oraz w 篡znej buczynie karpackiej Dentario glandulosae-Fagetum. Najmniejszym stanowiskiem tego gatunku na terenie 同N, zajmuj帷ym jedynie 0,6 ha jest Skarpa Zapusty, poro郾i皻a niskim lasem gr康owym Tilio cordatae-Carpinetum betuli na bardzo stromej skarpie o ekspozycji NW.
Wszystkie stanowiska na terenie 安i皻okrzyskiego Parku Narodowego s naturalnymi stanowiskami. Osobniki w populacji wyst瘼uj w do嗆 du篡m zag瘰zczeniu, licz帷ym 鈔ednio 15 - 30 osobników na 1 m2.
Z analiz danych literaturowych, w豉snych obserwacji oraz informacji ustnych pracowników Parku wynika, 瞠 populacja G. nivalis w 同N jest stabilna, bez powa積iejszych zagro瞠 wewn皻rznych i zewn皻rznych.

 

Dendrochronologiczna ocena wieku drzew iglastych
w wybranych rezerwatach le郾ych województwa opolskiego

STRESZCZENIE

Praca ma charakter dokumentacyjny i przedstawia wyniki bada dendrochronologicznych dotycz帷ych wieku potencjalnie najstarszych drzew iglastych z wybranych rezerwatów przyrody województwa opolskiego. Badaniami obj皻o nast瘼uj帷e rezerwaty: „Blok", „Bo瞠 Oko", „Ba瘸ny", „Ja鄂owice", „Jeleni Dwór", „Komorzno", „Krzywiczyny", „Przysiecz", „妃iechowice". Do bada wybrano gatunki drzew iglastych dominuj帷ych w rezerwatach przyrody Opolszczyzny: Pinus sylvestris, Larix decidua, Abies alba oraz Picea abies. Próby pobierano 鈍idrem Presslera, a do okre郵enia wieku wykorzystano prost metod wykorzystuj帷 krzywizn s這jów rocznych, która pomimo swoich ogranicze pozwala na dok豉dniejsze okre郵enie wieku, ni w przypadku zliczenia jedynie lat obecnych na odwiercie nie dochodz帷ym do rdzenia. Przeprowadzona analiza dendrochronologiczna wykaza豉, 瞠 wi瘯szo嗆 badanych drzew jest starsza, ni podaje literatura dotycz帷a rezerwatów Opolszczyzny. Z gatunków obj皻ych badaniami najstarsze okaza造 si sosny i modrzewie osi庵aj帷e wiek ponad 200 lat i zachowane gównie w rezerwatach „Blok", „Ja鄂owice", „Komorzno", „Przysiecz". Najstarszym spo鈔ód opróbowanych drzew okaza豉 si sosna z rezerwatu „Komorzno", która osi庵n窸a wiek 270 lat.

 

Kózkowate (Coleoptera: Cerambycidae)
Parku Krajobrazowego im. Gen. Dezyderego
Ch豉powskiego

  STRESZCZENIE

W latach 2005 - 2010 zebrano materia faunistyczny do oceny sk豉du gatunkowego kózkowatych (Cerambycidae) z obszaru Parku Krajobrazowego im. Gen. D. Ch豉powskiego ㄠcznie stwierdzono wyst瘼owanie 69 gatunków co stanowi 36% fauny krajowej.
Cz窷 z nich, jak na przyk豉d Ergates faber (Linnaeus, 1767), Stenocorus meridianus (Linnaeus, 1758), Grammoptera abdominalis (Stephens, 1831), Axinopalpis gracilis (Krynicki, 1832), Ropalopus femoratus (Linnaeus, 1758), Phymatodes pusillus (Fabricius, 1787) Chlorophorus herbstii (Brahm, 1790), Mesosa curculionoides (Linnaeus, 1761) to gatunki rzadkie, o niewystarczaj帷ym rozpoznaniu wyst瘼owania na terenie kraju.
W materiale  dominuj gatunki o zasi璕u palearktycznym (30,4%), znaczny udzia maj gatunki ciep這lubne, zaliczane do zoogeograficznych elementów po逝dniowych (21,6%), niemal brak gatunków zimnozno郾ych (1,4%).
Uzyskane wyniki dobitnie potwierdzaj cz瘰to wysuwan tez o znaczeniu zró積icowania struktury krajobrazu rolniczego dla utrzymania wysokiego poziomu ró積orodno軼i biologicznej.

   

Wyst瘼owanie p豉zów
w Obszarze Chronionego Krajobrazu „Pas Pobrze瘸
na wschód od Ustki"

  STRESZCZENIE

Artyku przedstawia sk豉d gatunkowy p豉zów w Obszarze Chronionego Krajobrazu ,,Pas Pobrze瘸 na wschód od Ustki" w latach 2008 - 2009. Na powierzchni oko這 2 km2 wyznaczono 19 zbiorników wodnych (6 sta造ch i 13 okresowych). Stwierdzono wyst瘼owanie 10 gatunków p豉zów: Triturus cristatus, Lisotriton vulgari, Pelobates fuscus, Bufo bufo, Epidelea calamita, Hyla arborea, Pelophylax lessonae, P. esculentus, Rana temporaria i R. arvalis. Wi瘯szo嗆 z nich gody odbywa豉 w niedu篡ch, sta造ch zbiornikach wodnych z dobrze rozwini皻 ro郵inno軼i. Wyniki bada wskazuj, i g瘰ta sie ma造ch zbiorników wodnych jest wa積ym elementem krajobrazu dla 篡cia wielu gatunków p豉zów.

 

Awifauna torfowisk i terenów podmok造ch
Górznie雟ko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego

  STRESZCZENIE

W ci庵u dwóch sezonów l璕owych (lata 2005 i 2006), na terenie Górznie雟ko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego, prowadzono badania ilo軼iowe awifauny l璕owej z wykorzystaniem kombinowanej odmiany metody kartograficznej. Na dwudziestu powierzchniach badawczych, przeprowadzono w ka盥ym z sezonów po siedem kontroli, w tym sze嗆 rannych i jedn wieczorn. Czas trwania kontroli wynosi od 15 minut do 2,5 godzin, zale積ie od wielko軼i powierzchni, która mie軼i豉 si w przedziale od 1,87 ha do 36,02 ha a 陰cznie 200,44 ha, co stanowi oko這 1,5% ca貫go obszaru parku. Stwierdzono 95 gatunków ptaków z czego za l璕owe uznano 67. 字ednie zag瘰zczenie par l璕owych ptaków na obszarach podmok造ch GLPK wynosi這 27,9 p/10 ha i mie軼i這 si w przedziale od 15,8 p/10 ha na powierzchni Mszar P這ciczno I do 98,7 p/10 ha na powierzchni Piaseczenko. Spo鈔ód gatunków l璕owych najwi瘯sz frekwencj wyst瘼owania mia造: pierwiosnek Phylloscopus collybita i bogatka Parus major - 100%, kos Turdus merula i piecuszek Phylloscopus trochilus po 95%, najni窺z natomiast wynosz帷 - 5%: min. b彗 Botaurus stellaris, bocian czarny Ciconia nigra, trzmielojad Pernis apivorus, kania czarna Milvus migrans, pliszka cytrynowa Motacilla citreola, dro寮zik Turdus iliacus.
Zag瘰zczenie par l璕owych na poszczególnych powierzchniach badawczych porównano przy wykorzystaniu analizy skupie za miar odleg這軼i przyjmuj帷 odleg這嗆 euklidesow. Powy窺za analiza uporz康kowa豉 powierzchnie próbne w sze嗆 grup. Pierwsza - powierzchnie z równym udzia貫m terenów otwartych i obszarów poro郾i皻ych lasem typu brzeziny bagiennej lub 這zowiskami, druga - z du膨 ilo軼i otwartej przestrzeni poro郾i皻ej trzcin i turzycami z niewielkim udzia貫m pojedynczych krzewów wierzb, trzecia - to du瞠 powierzchnie licz帷e powy瞠j 15 ha z du篡m udzia貫m otwartej przestrzeni u篡tkowane obecnie jako 陰ki lub b璠帷e w takim u篡tkowaniu w niedawnej przesz這軼i, czwarta - to tereny ca趾owicie otwarte poro郾i皻e turzycowiskami lub ro郵inno軼i torfowiskow, pi徠a - tereny poro郾i皻e lasem typu brzeziny bagiennej, szósta - z du膨 mozaik 鈔odowisk, wysokim udzia貫m 這zowski i zakrzewie i bezpo鈔ednim kontaktem ze zbiornikami wodnymi.

 

Wp造w antropogenicznego przekszta販enia krajobrazu
na sk豉d pokarmu puszczyka Strix aluco L.
w Biebrza雟kim Parku Narodowym

STRESZCZENIE

Celem bada prowadzonych w latach 2003 - 2009 na terenie Biebrza雟kiego Parku Narodowego by這 scharakteryzowanie pokarmu puszczyków gniazduj帷ych w 鈔odowiskach o ro積ym stopniu przekszta販enia antropogenicznego. Wypluwki zbierano w trzech miejscach: w obszarze ochrony 軼is貫j Czerwone Bagno (lasy naturalne), w okolicach wsi Olszowa Droga (sztuczne drzewostany granicz帷e z rozleg造mi turzycowiskami) oraz w przyko軼ielnym parku w Goni康zu (tereny zurbanizowane). ㄠcznie zgromadzono 363 wypluwek, z których oznaczono 1127 ofiar. Podstawow ofiar puszczyków w trzech typach krajobrazu by造 ssaki cho ich udzia na poszczególnych stanowiskach by istotnie ró積y. Gryzonie (podobnie jak ssaki) by造 najmniej liczne w Goni康zu a najcz窷ciej wyst瘼owa造 w materiale z Czerwonego Bagna. Gryzonie zwi您ane z terenami otwartymi (gównie Microtus oeconomus) odgrywa造 najwi瘯sz rol w pokarmie sów gniazduj帷ych w pobli簑 rozleg造ch turzycowisk (Olszowa Droga). Gryzonie le郾e (Apodemus flavicollis i Myodes glareolus) by造 najliczniejsze w pokarmie sów gniazduj帷ych na Czerwonym Bagnie natomiast w materiale z Goni康za nie wyst瘼owa造. Gatunki synantropijne (Mus musculus i Rattus norvegicus) by造 rejestrowane jedynie w Goni康zu. Udzia ssaków ryjówkokszat速nych w pokarmie na Czerwonym Bagnie i w okolicach Olszowej Drogi by zbli穎ny (ok. 20% ofiar), w krajobrazie zurbanizowanym ich udzia wynosi zaledwie 6% a jedynym chwytanym gatunkiem by kret Talpa europaea. Ptaki najwi瘯szy udzia mia造 w diecie sów z Goni康za (ok. 33%)
a najmniejszy na Czerwonym Bagnie (4,1%). Wraz ze wzrostem stopnia antropogenicznego przekszta販enia 鈔odowiska w diecie sów rós udzia ptaków, kretów i gryzoni synantropijnych, natomiast spada udzia gryzoni oraz ssaków 陰cznie.
Najw篹sz nisz pokarmow mia造 ptaki gniazduj帷e w naturalnych warunkach 鈔odowiskowych (Czerwone Bagno), na pozosta造ch dwóch stanowiskach oszacowana warto嗆 by豉 podobna.
Najwy窺z 鈔edni mas cia豉 ofiary (38,8 g) stwierdzono u puszczyków z Goni康za (jako, 瞠 ptaki, szczury i krety by造 tu licznymi ofiarami), natomiast na pozosta造ch dwóch stanowiskach ofiary by造 przeci皻nie dwukrotnie l瞠jsze. 字ednia liczba ofiar przypadaj帷a na wypluwk by豉 odwrotnie proporcjonalna do 鈔edniej masy cia豉 ofiary (Goni康z 1,9; Olszowa Droga 3,1; Czerwone Bagno 3,5 ofiary/wypluwk). 

 

NOTATKI FLORYSTYCZNE, FAUNISTYCZNE I MYKOBIOTYCZNE

Nowe stanowisko Cypripedium calceolus L. (Orchidaceae)
na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego

STRESZCZENIE

Jednym z najciekawszych i naj豉dniejszych przedstawicieli rodziny Orchidaceae w naszej florze jest obuwik pospolity - Cypripedium calceolus L. Stanowiska tego gatunku s rozproszone na obszarze ca貫go kraju, jednak najwi瘯sze ich zag瘰zczenia znajduj si na Wy篡nie Lubelskiej, Roztoczu oraz w po逝dniowej cz窷ci Wy篡ny Krakowsko-Cz瘰tochowskiej. Gatunek ten preferuje gleby zasobne w w璕lan wapnia. Wyst瘼uje w prze鈍ietlonych lasach, a tak瞠 jest cz瘰tym sk豉dnikiem ciep這lubnych zaro郵i i muraw kserotermicznych.
Ze wzgl璠u na kurczenie si naturalnych drzewostanów li軼iastych, procesy sukcesji wtórnej, a tak瞠 niszczenie przez cz這wieka stanowisk, gównie w pobli簑 miast jest gatunkiem zagro穎nym i w wi瘯szo軼i krajów Europy jest chroniony. W Polsce podlega 軼is貫j ochronie gatunkowej, i jest wpisany na czerwon list ro郵in naczyniowych.
Wcze郾iejsze prace, wykazuj wyst瘼owanie na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego przynajmniej 18 gatunków z tej rodziny, w tym C. calceolus na trzech stanowiskach.
Nowe stanowisko znajduje si w 鈔odkowej cz窷ci Doliny Paduch (na wysoko軼i 375 - 413 m n.p.m.) w dwóch s御iaduj帷ych ze sob kwadratach ATPOL (DF-48 i DF-49). Po這穎ne jest na zboczu, o nachyleniu 35 - 40º i ekspozycji pó軟ocno-zachodniej. Stok jest poro郾i皻y w dolnej cz窷ci lasem gr康owym (Tilio-Carpinetum), przechodz帷ym stopniowo w cz窷ci wierzchowinowej w bór mieszany (Pino-Quercetum). Teren ten jest silnie zacieniony i pokryty drobnym rumoszem ska wapiennych a ze wzgl璠u na ukszta速owanie i po這瞠nie ten obszar parku jest stosunkowo rzadko penetrowany przez ludzi.
Od 2005 roku, obserwowano w tym miejscu pojawianie si 8 p這nnych i 5 kwitn帷ych osobników C. calceolus. Ka盥ego roku u cz窷ci osobników obserwowano tak瞠 zawi您ywanie owoców. Jakkolwiek stanowisko nie jest liczne zas逝guje na dok豉dniejsze badania, które pozwol kontrolowa kondycj populacji w kolejnych latach.

 

Skoczogonki (Collembola) wydm 鈔ódl康owych
specjalnego obszaru ochrony Wrzosowisko Przemkowskie

STRESZCZENIE

W wyniku bada wydm 鈔ódl康owych specjalnego obszaru ochrony Wrzosowisko Przemkowskie stwierdzono wyst瘼owanie 31 gatunków skoczogonków (Collembola). Badany obszar po這穎ny jest na Nizinie 奸御kiej, we wschodniej cz窷ci Borów Dolno郵御kich i obejmuje tereny zdegradowane w wyniku wieloletniej dzia豉lno軼i wojskowej. Na jego powierzchni obecne s ods這ni皻e wydmy 鈔ódl康owe poro郾i皻e przez zespo造 inicjalnych muraw i suchych wrzosowisk, w otoczeniu borów sosnowych. Badania prowadzono od listopada 2007 r. do wrze郾ia 2008 r. Próby pobierano z 10 stanowisk ró積i帷ych si szat ro郵inn. Materia ekstrahowano w aparacie Tullgrena i poprzez flotacj. W鈔ód wykazanych gatunków 2 okaza造 si nowe dla fauny Polski: Folsomina onychiurina i Entomobrya handschini. Wi瘯szo嗆 stwierdzonych gatunków jest szeroko rozpowszechniona, z wyj徠kiem kilku, które uznane zosta造 za szczególnie interesuj帷e: Hypogastrura kelmendica, Deharvengiurus denisi, Karlstejnia norvegica, Mesaphorura atlantica i Micranurophorus musci. W鈔ód wykazanych gatunków na uwag zas逝guj formy glebowo-psammofilne: Mesaphorura atlantica,
M. macrochaeta, Karlsteinia norvegica, Folsomina onychiurina i Micranurophorus musci. Obecno嗆 gatunków unikatowych na Wrzosowisku Przemkowskim pozwala uzna je za obszar potencjalnie cenny przyrodniczo.

 

XVII Wystawa Grzybów Puszczy Bia這wieskiej w Hajnówce

STRESZCZENIE

Na tegorocznej XVII Wystawie Grzybów Puszczy Bia這wieskiej pokazano ponad 250 gatunków zarówno mikro, jak i makrogrzybów. Okazy prezentowano w kilku grupach tematycznych: grzyby jadalne, truj帷e, niejadalne, nadrzewne i nadrewnowe, podlegaj帷e ochronie gatunkowej oraz mikroskopijne grzyby paso篡tnicze ro郵in. W鈔ód eksponowanych na wystawie grzybów a 60 gatunków, czyli prawie 25% wszystkich prezentowanych jest wymieniana w „Czerwonej li軼ie grzybów wielkoowocnikowych w Polsce": 16 w kategorii wymar貫 i zaginione (Ex) oraz wymieraj帷e (E), 14 w kategorii nara穎ne (V), 28 w grupie rzadkie (R) i 2 o nieokre郵onym zagro瞠niu (I). Pokazano 5 gatunków chronionych i 21 gatunków dopuszczonych do obrotu i handlu przez Ministra Zdrowia. Zaprezentowano tak瞠 nowe dla Puszczy gatunki: czubajk gwia寮zist Macrolepiota konradii, ciemnobia趾 pop瘯an Melanoleuca strictipes, dzwonkówk czarnoniebieskaw oraz pochwiaka myszatego Volvariella murinella.



 
  • Polish
  • English
home contact sitemap