Puszczyk nr 11- Park narodowy - kraina lasów i jezior...

NUMER 11

wiosna - lato 2005

Wigierski Park Narodowy jest niezwykłym miejscem. Bogactwo lasów, jezior i rzek, torfowisk, pól i łąk na polodowcowych pagórkach – jest tu wszystko, czego dusza zapragnie. Kto był tu raz, będzie ciągle powracać, by podziwiać majestat Natury. Tym zaś, którzy jeszcze nie byli na gościnnej Suwalskiej Ziemi, polecamy ten krótki artykuł.

Wigierski Park Narodowy utworzono w 1989 roku, jako piętnasty park narodowy w Polsce. Ale zanim on tu powstał, obszar ten pracowicie ukształtował ostatni lądolód, który ustąpił prawie 12 tysięcy lat temu. Pozostałością tych wydarzeń są pagórkowate tereny i równiny sandrowe oraz liczne, malownicze jeziora. To właśnie wody – jeziora i rzeki, skryte pośród lasów, stanowią dużą Rys. Maciej Ambrosiewicz atrakcję dla miłośników przyrody. Najatrakcyjniejsze dla większości turystów odwiedzających Park jest jezioro Wigry – największe i najgłębsze spośród jezior. Ma ono krętą linię brzegową i urozmaicone jest wyspami, zatokami, głębinami, śródjeziornymi górkami i przybrzeżnymi obszarami płycizn. Wokół Wigier leży ponad 40 innych jezior, z których na szczególną uwagę zasługują niewielkie śródleśne jeziorka zwane „sucharami”. Przez park przepływa rzeka Czarna Hańcza, która tworzy jeden z najpiękniejszych szlaków kajakowych. Oprócz Czarnej Hańczy, na terenie parku występuje kilka innych, mniejszych rzek: Kamionka, Wiatrołuża, Maniówka, których fragmenty zostały objęte ochroną ścisłą. Lasy porastające brzegi Wigier w przewadze składają się z sosny i świerka, ale w północnej części parku w większej ilości rosną również drzewa liściaste. Baczni obserwatorzy spotkają tu wiele rzadkich i chronionych gatunków roślin – m.in. storczyki, rosiczki, wawrzynka wilczełyko, lilię złotogłów, widłaki. Równie bogaty jest świat zwierząt. Żyją tu m.in.: jelenie, łosie, wilki, wiele gatunków ptaków – bieliki, kanie, perkozy, gągoły – nie sposób ich wszystkich wymieć!). Nie lada gratką dla turysty są wszechobecne ślady bytowania żywego symbolu parku - bobra europejskiego, który ma się tu wyjątkowo dobrze. Pokamedulski zespół klasztorny w Wigrach Dużym walorem parku są zabytki, np. pokamedulski zespół klasztorny w Wigrach, w którym można przenocować w tzw. eremach, czyli domkach, w których dawniej mieszkali mnisi. W wielu nadwigierskich wsiach spotkamy stare, piękne, drewniane domy. Nie brak tu też zabytków techniki, np. dawna leśna kolejka wąskotorowa, którą obecnie przystosowano do przewozów turystycznych.

Zgodnie z zasadą „dla każdego coś ciekawego”, każdy, kto przyjedzie do parku, nie będzie się nudził. Wędrówkę warto zacząć od niewielkiego, ale bardzo ciekawego Muzeum Przyrodniczego, które mieści się w siedzibie dyrekcji w Krzywem. Można tu obejrzeć także ciekawe filmy i slajdy nt. parku. Tuż obok znajduje się wystawa etnograficzna pt. „Ocalić od zapomnienia”, gdzie zgromadzono wiele zapomnianych już przedmiotów i urządzeń, które czasem jeszcze można znaleźć na babcinym strychu. Park możecie zwiedzać w różny sposób – pieszo, rowerem, konno, a nawet kajakiem. Ci z Was, którzy chcą dowiedzieć się jak najwięcej o otaczające przyrodzie, powinni zwiedzić ścieżki edukacyjne: Las, Suchary, Płazy, Jeziora, Puszcza, Eksploatacja Dóbr Puszczańskich.

Zapraszamy na stronę internetową parku www.wigry.win.pl Znajdziecie tu wiele ciekawostek i wskazówek, jak zwiedzać park. Czeka tu na Was także elektroniczne wydanie Kwartalnika Wigry oraz Wigierek - pismo dla dzieci i młodzieży.

To i owo ...

• Powierzchnia Wigierskiego Parku Narodowego wynosi około 150 km², z czego największą część stanowią lasy i wody.

• W parku działa wylęgarnia ryb, w której „produkuje” się większość narybku wpuszczanego do wód. Jest to narybek siei, sielawy, szczupaka i suma. Zarybianie to jedna z metod ochrony wód.

* Czas ożywienia w przyrodzie