Mieszkańcy Puszczy Białowieskiej i okolic mają większą niż inni okazję napotkania żubra, gdyż tutaj żyje największe na świecie wolne stado tych zwierząt. Czasami żubra można spotkać nawet… w ogródku, gdy ciekawość i apetyt zagna jakiegoś byka w pobliże domostw. Jednak zazwyczaj żubry preferują bogate i urozmaicone lasy Puszczy, gdzie jedzą głównie trawy, turzyce i zioła, a także liście i pędy drzew i krzewów. Jesienią pojawiają się przysmaki żubrów, jak żołędzie czy opieńki, lubią też jemiołę, nie smakuje im zaś - wbrew swej nazwie - trawa żubrówka. Zimą i wczesną wiosną chętnie ogryzają korę drzew.

Żubry należą do przeżuwaczy; ich żołądek składa się z 4 komór. Pokarm - nim zostanie przeżuty - gromadzony jest wstępnie w olbrzymim żwaczu, którego objętość u dorosłych zwierząt sięga 100 litrów. Dorosły żubr zjada latem od 30 do 60 kg świeżej paszy dziennie! To duże zapotrzebowanie żubrów na pokarm jest główną przyczyną ich wędrówek po lesie, jednak rzadko przechodzą na większe dystanse poza teren Puszczy; tylko kilkakrotnie stwierdzono wędrówki byków na odległość 70, 180, a nawet 350 km poza Puszczę. Średnio na dobę grupa żubrów przebywa 2 km. Warto jednak pamiętać, że te na pozór powolne i ociężałe zwierzęta potrafią biegać z prędkością ponad 40 km na godzinę i pokonywać przeszkody o wysokości 2 m. Także przebycie strumienia, czy rzeki nie stanowi problemu, gdyż żubry pokonują je wpław.

Przełom lata i jesieni to okres żubrzych godów, których szczyt przypada na sierpień - wrzesień. Dorosłe samce - byki, które do tej pory zazwyczaj chadzały samotnie lub w małych grupach „kawalerskich”, teraz szukają grup z żubrzycami, penetrując obszar dwukrotnie większy niż dotychczas. W sezonie godowym byki odwiedzają nawet do 9-10 grup z samicami. Byki konkurują o żubrzyce, demonstrują swoją siłę łamiąc lub wyrywając z korzeniami kilkumetrowe świerki. Czochrają się o połamane gałęzie, grzebią ziemię racicami i gwałtownie tarzają się; mogą też przeganiać młodsze samce obecne w grupie. W odróżnieniu od bizonów żubry nie ryczą, ale zaniepokojone byki mogą groźnie chruczeć - jest to gardłowy dźwięk przypominający nieco głos dzika. Walki zdarzają się tylko między bykami o zbliżonej wielkości i kondycji; zwierzęta zwierają się wówczas gwałtownie głowami i przepychają z dużą siłą. Choć walka zwykle nie trwa długo, jednak wiąże się z dużym wysiłkiem i może skończyć się poranieniem przeciwników, a czasem nawet śmiercią któregoś z nich. Jak widać, w tym okresie żubry mogą być groźne, bezpieczniej więc schodzić im z drogi.