|
Być może kiedyś opowiadała
Ci je babcia? Być może poznałeś je na lekcjach w szkole? Może nie znasz ich,
choć na półce w zakurzonej książce, stoją i czekają, żebyś sięgnął po nie? -
Białowieskie Legendy, Gawędy i Baśnie....... opowiadają o prze-dziwnych
zdarzeniach, które przed wieloma laty miały miejsce we wsiach i lasach
Puszczy Białowieskiej, o zwierzętach i cudownych leczniczych roślinach,
które spotykano w puszczańskich ostępach, o grasujących w nich zbójach, o
tym jak niegdyś w zgodzie żyli ludzie i zwierzęta.
Najciekawsze z tych legend spisał
w książce ,,Białowieskie opowieści'' nauczyciel, historyk i dziennikarz -
Mikołaj Hajduk.
Chcielibyśmy aby puszczańskie
legendy, gawędy i baśnie nie popadły w zapomnienie, dlatego będziemy
prezentować je w naszej gazetce!
Kiedyś szedł osocznik
swym obrębem, bacznie się przyglądał i nasłuchiwał, czy przypadkiem jakiś
złodziej drzew nie ścina, albo kłusownik nie dybie na życie leśnej
zwierzyny. Przecież Puszcza to dobra stołowe inaczej mówiąc własność samego
króla polskiego i wielkiego księcia litewskiego - strzec jej trzeba jak
źrenicy oka!
A było to w czasie, gdy wiosna
niepostrzeżenie przechodziła w lato. Na polanach bujna trawa i rozmaite
kwiecie sięgały człowiekowi po pas, a dookoła rozbrzmiewał tysiącgłosowy
ptasi chór. Na skraju polany, na brzozie zawodziły pieśni drozdy śpiewaki, w
poszyciu kręciły się zwinne zielenuszki. W pobliskiej gęstwinie młodziutkich
świerków myszkowały i nawoływały drobniutkie mysikróliki. Przekrzykiwały się
złociste wilgi. Nad polaną zawisł i dzwonił swym perlistym dzwonkiem
skowronek. Z leśnej oddali nawoływała kukułka.
Naraz wśród tego rozgwaru
do czujnego ucha osocznika trafił jakiś podejrzany odgłos. Stanął więc i
nasłuchiwał: raptem gdzieś daleko w głębi obrębu ktoś niby gwizdnął. Po
pewnym czasie doleciał drobny gwizd. W osoczniku zaczęło się budzić
podejrzenie, że to jakiś złodziej daje umówiony znak swemu kompanowi.
Pomyślał: „Może mi się uda zwabić i ująć rabusia?" Włożył palce do ust i
również dźwięcznie gwizdnął. I tak oto zawiązało się w Puszczy dziwne
przegwizdywanie: słyszy osocznik gwizd i sam daje taką odpowiedź.
Po pewnym czasie osocznik
zauważył, że gwizd jakby się przybliżył. Więc za pień grubego świerka się
ukrył, przygotował do strzału hakownicę, ale na każdy tajemniczy gwizd
odpowiedzieć nie omieszkał. Naraz posłyszał, że gwizd całkiem z bliska
dolatuje, niby z sąsiedniego gąszczu, co się przy dolince krzewił.
Wyjrzał osocznik zza pnia,
a z gęstwiny wypełza olbrzymi wąż. Ślepiami wokół strzela błyskawice, a na
głowie ma złotą koronę. Wytoczył na łączkę swe olbrzymie cielsko aż
zachrzęściły na nim wielkie jak talerz łuski. Uniósł wysoko łeb,
przenikliwie gwizdnął i nasłuchuje.
Na ten widok osocznik
struchlał ze strachu. Zabiegały mu po plecach mrówki, a nastroszone włosy
czapkę do góry uniosły. Jednak wycelował ze strzelby i nacisnął spust.
Rozległ się strzał. Wąż wydał rozpaczliwy gwizd i z jego głowy stoczyła się
złota korona. Osocznik drżącymi rękoma ponownie załadował strzelbę,
wycelował i oddał strzał. Waż znów gwizdnął żałośnie i w jego źrenicach
zgasły błyskawice. Rozgorączkowany osocznik założył do hakownicy trzeci
ładunek i posłał go w węża. Ów skręcił w supeł swe olbrzymie ciało aż łuski
zatrzeszczały i zaczął tarzać się po ziemi w śmiertelnych konwulsjach. A tam
gdzie ciałem uderzył - iskry się sypały i zielony las się palił. Spostrzegł
osocznik, że płomienie rozprzestrzeniają się i pełzną w jego kierunku.
Rzucił się przeto do ucieczki. Nie czując zmęczenia biegł tak długo, aż się
znalazł poza Puszczą na szerokim i gładkim polu. Wówczas dopiero ochłonął,
odpoczął chwilę i powlókł się do domu.
Długo, bardzo długo omijał
osocznik to straszne miejsce. Dopiero na początku zimy, gdy po ostrych
przymrozkach czarna stopa na dobre się ustaliła, odważył się tam zajrzeć.
Podszedł. Patrzy: ani gęstych młodników świerkowych, ani nawet tamtego
grubego świerka, za którym wówczas znalazł schronienie i stamtąd do potwora
strzelał. Dookoła sterczały jedynie zwęglone pnie, a po olbrzymim cielsku
węża w ogóle nic nie pozostało.
Minął jeden, drugi
rok i Puszcza zabliźniła tę ranę. Tylko w legendzie przetrwała pamięć o
dziwnym zdarzeniu.
Mikołaj
Hajduk |
