Z listów dowiadujemy się, że wiele przyjemności sprawia Wam czytanie wierszy prezentowanych w Kąciku Literackim. Jednak jeszcze bardziej cieszy nas fakt, że sami chętnie piszecie rymowane strofy do naszej gazetki. Przypominamy, że najciekawsze utwory zamieszczamy na stronach „Puszczyka”, a ich autorom przesyłamy upominki.

Wygląd i zachowania dwóch znanych gatunków zwierząt: wiewiórki i jeża przybliża nam w rymowanych strofach Adrian Weremiuk - uczeń kl.Vb ze Szkoły Podstawowej nr 2 w Hajnówce.

Zamieszczamy także wiersz Andrzeja Drozda z Zespołu Szkół w Narewce, ukazujący życie zająca zimą.

 Wiewiórka

Ma puszystą, rudą kitę,

czarne oczka, małe uszka.

Kita służy jej za kołdrę,

prześcieradło i poduszkę.

Rys. Diana Golubska, Szkoła Podstawowa nr 2 w Bielsku Podlaskim

Jeż

Po ogródku chodzi jeż,

jeż przyjaciół chce mieć też.

Lecz choć dzieci lubią jeża,

nikt go głaskać nie zamierza.

Drepcze samotnie przez lasu gąszcze,

łapie myszy i zające, żmije i chrabąszcze.

Gdy zimowe przyjdą dni,

zagrzebany w liściach śpi.

Zajączek

Szumi las cichutko,

prószy śnieg leciutko.

Mały zajączek zagubiony

kica po śniegu rozmarzony.

Myśli o cieple matki,

by pogrzać przy niej łapki…

Rys. Eżbieta Dulko, Zespół Szkół w Białowieży

W tym numerze prezentujemy również wiersz Ewy Iwaniuk, uczennicy kl. II Gimnazjum Gminnego w Siemiatyczach. W liście do Redakcji Ewa napisała: „…Lubię pisać wiersze i opowiadania i właśnie dlatego postanowiłam przyłączyć się do grona tych osób, którym nie jest obca ochrona zwierząt, a szczególnie żubra – symbolu Białowieskiego Parku Narodowego…”. Wiersz Ewy to przerażająca scena z życia króla Puszczy. Czy miała miejsce naprawdę, czy była tylko snem…? Przeczytajcie sami!

Żubrza niedola

Gdy dnia pewnego chodziłam po lesie,

podziwiając drzewa, ptaki i rośliny,

spostrzegłam cień chowający się za krzakiem,

był to dorodny członek żubrzej rodziny.

Pierwszy raz widziałam żubra na wolności,

wydawał się ogromny, agresywny i mściwy.

Z drugiej strony - przyglądał mi się tak łagodnie.

Lecz wtedy pojawił się okrutny myśliwy.

Widziałam, jak się czai za najwyższym drzewem

i celuje w masywny grzbiet mojego żubra.

Wtem strzał usłyszałam i ryk tak potworny,

widziałam, jak zwierzęciu bardzo jest tchu brak.

Zobaczyłam, jak ciało runęło ciężko na ziemię,

małe oczka spojrzały na mnie z rozpaczą.

Ostatni raz widziałam jego grzbiet ogromny,

więcej go już ludzkie oczy nie zobaczą.

Obudziłam się zlana zimnym potem,

wciąż mając w myśli jego obraz i kipiąc ze złości.

Chociaż to był sen, już dobrze wiedziałam,

jak ciężko jest żubrom żyć na wolności.

Lecz w Parku Białowieskim, oazie dla zwierząt,

żubry są bezpieczne i nic im nie grozi.

I gdy dziś wspominam mój sen przerażający,

wiem, że się nie ziści, lecz krew w żyłach mrozi.

Ewa Jakubowska,

Szkoła Podstawowa w Dubiczach Cerkiewnych