Do redakcji „Puszczyka” napisała Dominika Dec. Nasza Czytelniczka uczy się w piątej klasie Zespołu Szkół z Dodatkową Nauką Języka Białoruskiego w Bielsku Podlaskim. Przyroda jest jej bardzo bliska. Szczególnie lubi podglądać zwierzęta i z naszymi Czytelnikami dzieli się ciekawostkami o rudym, zwinnym czworonogu.

Wiewiórka pospolita jest bezsprzecznie najsympatyczniejszym przedstawicielem europejskich gryzoni. Jej łacińska nazwa to Sciurus vulgaris. Słowo „sciurus” z greckiego można przetłumaczyć jako „osłaniający się ogonem”. Niewątpliwie to właśnie piękny, puszysty ogon stanowi główną ozdobę tego zwierzęcia. Przy okazji spełnia on kilka ważnych funkcji: działając
w charakterze steru pomaga zachować równowagę podczas skoków, dzięki swej długości, odpowiednio wyważa środek ciężkości ciała gryzonia, a także służy wiewiórce jako przykrycie podczas snu.

Agnieszka Popławska,

ZSzDNJB w Bielsku Podlaskim

Wiewiórki należą do najzwinniejszych ssaków naszej strefy klimatycznej. Są idealnie przystosowane do nadrzewnego trybu życia: posiadają doskonały wzrok, odpowiednią budowę ciała oraz umiejętność skakania na znaczne odległości. Bez problemu poruszają się na dużych wysokościach, a oparciem dla ich łap mogą być nawet cieniutkie gałązki.

Jadłospis tych zwierzątek nie jest zbyt skomplikowany – odżywiają się owocami, nasionami, pączkami roślin, jak również owadami, ptasimi jajami i małymi pisklętami. Anegdotyczną wręcz cechą wiewiórki jest jej zapobiegliwość w gromadzeniu zapasów na zimę. Swoje „skarby” ukrywa w wielu różnych miejscach. Gdy zajdzie potrzeba, sprytny gryzoń potrafi odnaleźć wiele swoich schowków, nawet jeśli zostaną przysypane śniegiem. O części swoich spiżarń jednak zapomina. Nie pamiętając o nasionach, które ukryła w glebie, wiewiórka sprzyja rozprzestrzenianiu się różnych gatunków drzew i krzewów.